La Belle Époque (2019)

Zeker en vast…

Een mengeling van vermaak en weemoed.

Het concept heeft veel potentieel maar ik geraak jammer genoeg niet voorbij de vreselijk irritante personages vol typische Franse arrogantie.

Een film die bij mij minder aansloeg de meesten hier. Ik moest geregeld terugdenken aan de topfilm van Koreeda Wandafuru Raifu (Film, 1998) waarbij ook gespeeld werd om bepaalde herinneringen terug te brengen door ze opnieuw te verfilmen. Wat ik hier dan voornamelijk miste was de tederheid en intensiteit van de impact van deze herinneringen op het personage. Ik miste feeling en passie die ik wel ervoer bij Koreeda.

Los hiervan wel een aantal prima scènes tussen Auteuil en Tillier. De scènes in het café waren de beste. Het overige boeide me minder. Zweeft er wat tussenin wat mij betreft.

een erg voorspelbare film die verder wel sympathiek overkomt. Het kijkt wel redelijk makkelijk en lekker weg maar is soms ook wat vermoeiend. Het gevoel bekruipt dat er wat meer in had gezeten.

Hartverwarmende film met een prachtig (spelende) Tillier. Enkele erg leuke scenes, wat te denken van Hitler die een tik krijgt, Marianne die ineens door een ander gespeeld wordt en dat soort dingen.

Daniel Auteuil is overigens prima gecast voor zijn rol van Victor, een ietwat uitgeleefd type. 3,5☆

Aparte hartverwarmende film, waarin enkele scènes me bijblijven.

Vond het een hele tijd nog best aardig gevonden en vermakelijk om te volgen (niet geweldig), maar toen het weer opnieuw begon in dat café maar dan met z'n echte ex begon het langdradig te worden.

Mooie

Sympathieke film, maar op het einde werd het te langdradig

En waarom zijn alle personages Franse eikels ???

Had het iets sympathieker geweest was mijn beoordeling veel hoger geweest....

Ik wil m huren bij Prime , maar als ik hier zo lees...laat maar. Lijkt mij een 'klucht....

Hoe ouder je wordt hoe beter je was. Nou laat dat maar aan Daniel Auteuil over. Alles wat deze acteur aanraakt verandert in goud. In deze film keert hij terug naar zijn gelukkigste tijd: 1974. Een tijd waarin Oranje het voetbal transformeerde in een concept dat vandaag de dag nog steeds floreert. Maar dit terzijde. Victor, zoals zijn personage heet, zit op een dood spoor in zijn leven en dompelt zich letterlijk onder in het decor van zijn eigen en mooiste herinneringen. Uiteraard draait het om de liefde. En als zelfs de geënsceneerde werkelijkheid in de vorm van de blonde Margot, die zijn jonge vrouw speelt, die als Poolse huisvrouw en moeder een halt moet roepen tot de wat doorgedraaide Victor mislukt dan rest nog slechts een troefkaart.

Afijn, schitterende film vooral voor mensen met een romantische inborst.

Heel leuke, frivole Franse film. Wie al een langere relatie heeft, zal in gedachten zeker graag een keer teruggaan naar een topjaar in de relatie, die in de loop der jaren wel wat aan 'metaalmoeheid' (een ander beter woord schiet me niet te binnen) is gaan lijden.

Antoine, een briljante ondernemer, geeft zestiger Victor de kans terug te keren in de tijd. Victor pikt er het jaar 1974 uit. Hij tont zich een knappe tekenaar. als hij taferelen uit die tijd gaat tekenen.

'La Belle Eôque is een bar van stand, waar mensen mensen ontmoeten en waar wel eens amourette groeien en bloeien kan. Victor beleeft er de tijd van zijn leven en is in zijn nopjes ...

Fantasie, dagdromerij en werkelijkheid lopen voortdurend door elkaar. De speelse aantrekkelijke Margot tegenover zijn wederhelft Marianne Drumond. ***1/2

Een film om verlekkerd op te zijn! Mag ik hierbij de woorden vermaak en weemoed gebruiken?

Daniel Auteuil speelt Victor Drumond op zo'n manier dat je ook even in zijn schoenen zou willen staan ... En Daria Tillier is een leuke verschijning.

De bar draagt natuurlijk de naam 'La Belle Epoque', een plek waar het aangenaam vertoeven is.

Ben het eens met wie het een mooie en sympathieke film vond, maar ben het niet eens wanneer iemand hem te langdradig vond. Ieder zijn mening. (Ook dat is boeiend ...)

Erg leuke film wat mij betreft, een soort Charlie Kaufman meets Woody Allen, maar dan op z'n Frans, compleet met veel gebabbel, geruzie en emoties die alle richtingen uitgaan. Vond het zowel grappig, aanstekelijk als ontroerend.

Het concept, waarbij mensen kunnen teruggaan in de tijd via extreem uitgewerkte filmsets en scenario's, vergt de nodige suspension of disbelief, maar levert de nodige originaliteit. Daar worden twee romantische en wat familiale verhaallijnen door geweven, die elkaar ook even aanraken. Ondanks dit toch vrij ambitieuze opzet blijft de film wonderwel overeind, mede dankzij het hoge tempo en het sterke acteerwerk (inclusief leuke nevenpersonages). De diepere lagen over o..a. geheugen, nostalgie, vastroesten in jezelf en projecteren van verlangens, worden slechts sporadisch aangeraakt maar mogen er zijn, net door die fijne combinatie van fictie en non-fictie waar de film in uitblinkt.

, hier zou ik meteen een patent op aanvragen, als ik van jou was.

Erg leuk concept dit en knap uitgevoerd. Zat regelmatig met een grote glimlach te kijken!